برای امپراطور کوزکو

همانها که تو امروز آنها را بی فرهنگ و بیفکر میخوانی.
همانها که امروز برایشان بر روی منبر میروی و از رسالتِ هنری حرف میزنی که در آن هیچ فهمی نداری.

این تقصیر تو نیست بانو! این تقصیر کسانی است که تو را تو ... نَه، تصحیح میکنم، تقصیر کسانی است که توِ واقعیت را از یادت بردهاند.

وگرنه کسی میتواند از بی فرهنگی مردم بگوید که هر شب برای جمع کردن رای به همان مردم التماس نکرده باشد.
کسی میتواند از بی فرهنگی مردم بگوید یک گام آنطرفتر از آنها باشد نه کسی که همرنگ خودشان است، با اعمال و دغدغهای شبیه به خودشان.
و کسی میتواند از مردم گله کند که با تکیه بر هنر خود به خودِ عالی دست یابد. نه با تکیه به مردم به خودِ واهی.

آری، تو درست میگویی، مردم ما بی فکر هستند که اگر نبودند تو را به شهرت نمیرساندند که درآخر لیچار بارشان کنی.
و بیشک مردمان بیفرهنگ و بیفکر به گِرد فردی همچون خود جمع میشوند.

تو راست میگویی خانمِ مولف! مردم ما بیفکر هستند که به بیمزگیها و لودگیها و صد البته ابتذالت خندیدهاند و با هر قهقهه تو را شناساندند.
و حقشان است که امروز بیفکر خوانده شوند ولی هرکه این مردم را بیفکر بخواند لااقل تو چنین اجازهای نداری. تویی که همین مردم، احمقانه بزرگت کردند.

آنها این بار به تو رای ندادند و تو دیگر نتوانستی از "سوشا مکانی" و "ادای ... تنگها" و "مال من از همه بزرگتر است" حرف بزنی.

و رای ندادند تا برگی دیگر از هنرت را نشانشان دهی. و البته به ایقانمان برسانی که تو هم از جنس همان بیفرهنگهایی.

و به واقع تو اگر درد فرهنگ و تفکر داشتی چرا در اجراهایت همصدا با همان مردم بیفرهنگ و تجلی بیفکری آنان شدی.
اگر دغدغهی فرهنگ و تفکر داشتی چرا فرصتی را که آن رسانهی غریب به تو داد غنیمت ندانستی؟
فرصتی که آن رسانه که دیگر نمیدانم اسمش چیست به خیلیها نمیدهد ولی به تو داد و تو چیزی نگفتی جز آنکه تجلی همان بیفرهنگها و بیفکرها شدی.

و باز دوباره تکرار میکنم که این تقصیر تو نیست بانو! تو همان هستی که در آن تاکشو برای مجری کممایهتر از خودت اقرار کردی؛ اقرار به بیشعوری

آری، تو یک بیشعور بودی که از برکت فضای مجازی و مردمی که کنجکاوِ گنجهی اتاقت بودند بالا آمدی.
تقصیر تو نیست خانمِ مولف! تقصیر آن مردم است که آدمهایی چون تو را بزرگ کردهاند و البته تقصیر آن بیهنران است که تو را هنرمند نامیدند. همانها که دقیقا، دقیقا روبهروی تو، پشت میز نشسته بودند و تو را مولف میخواندند و برایت دست میزدند.
همانها که من سالهاست با تمام بیهنریام، به هنرشان تردید دارم.

مگر باید معجزهی دیگری رخ دهد تا به بیهنری این بیهنران ایمان بیاورم؟؟